Με τη σονάτα για βιολί αριθμός 2 ο Μπράμς εισήγαγε στη μουσική το ρυθμό “Allegro Amabile”.
“Τί σημαίνει amabile;” Μπορω να φανταστώ το δήθεν αθώο ύφος που θα είχα, όταν ρωτούσα τον μακαρίτη τον μαέστρο Βύρωνα Κολάση στο μάθημα της Ιστορίας της Μουσικής που δίδασκε στο Εθνικό Ωδείο, όταν ήταν και ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. Το όργανό του ήταν το βιολί (εμείς μαθαίναμε πιάνο) κι έτσι στα μαθήματα το είχε μαζί και έπαιζε πάντα λίγα μέτρα για να μας εξηγεί καλύτερα τους ρυθμούς.

“Με τη λέξη Amabile ο Μπράμς εννοούσε αυτό που θα αισθανόσαστε κάθε φορά που θα ακούτε αυτό το κομμάτι όταν θα έχετε ωριμάσει αρκετά”, μας είχε εξηγήσει τότε. Παίζει να έχουν περάσει και 30 χρόνια.

Αυτές τις αδιαόρατες αλλά ζουμερές λεπτομέρειες για τον Μπραμς, θα τις ξαναέβρισκα μπροστά μου όταν θ’αρχιζα ν’ασχολούμαι στα σοβαρά με την ιστορία της γαστρονομίας. “Μπετοβενόπληκτος, καλοφαγάς και εμμονικός με το αλλο φύλο”, αυτοί είναι οι τρεις βασικοί πυλώνες στη ζωή του Μπράμς που εαν και κοντός υπήρξε μυθιστορηματικά όμορφος και έκαιγε καρδιές μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Ο Μπράμς είχε γεννηθεί σε μια εργατική οικογένεια στο Αμβούργο. Οι γονείς του τον αγαπούσαν πολύ και διέκριναν αμέσως το μουσικό του ταλέντο όμως, λόγω της οικονομικής τους κατάστασης ο μικρός Μπραμς υποχρεώθηκε από πολύ μικρός να παίζει πιάνο σε διάφορα αισχρά καταγώγια και οίκους ανοχής της πόλης. Αυτό τον σημάδεψε ανεξίτηλα κυρίως στη σχέση του με τις γυναίκες ( πηγαινε με άπειρες και κυρίως πόρνες, τις τρεις φορές που ερωτεύθηκε στα σοβαρά το έβαλε στα πόδια πριν παντρευτεί). Ήταν μεν μισογύνης με τον τρόπο που ήταν οι Γερμανοί της εποχής, κορόιδευε τις γυναίκες μουσικούς αλλά όλη η Βιέννη ήξερε πως όταν διέκρινε μια μουσικό με ταλέντο έκανε τα πάντα γιαυτήν μέχρι να βρει το δρόμο της ως σολίστ.

Εαν και άνθρωπος τόσο ευγενικός όσο και η μουσική του, με τρόπους και πολύ δημοφιλής στους κοινωνικούς κύκλους της Βιέννης, έτρωγε όπως έκανε σεξ. Πέραν των εστιατορίων της μόδας στα οποία πήγαινε κυρίως με τους φίλους του, τους Στράους, είχε αποκτήσει και πολύ μεγάλη οικονομική άνεση από τη μουσική, λάτρευε τις λαϊκές ταβέρνες, τις γερμανικές πατατοσαλάτες, τα πολλά τηγανητά και βέβαια έπινε πολύ και καλό κρασί.

Μέσα στις ερωτικές του περιπέτειες ξεχωρίζει η μόνη, ίσως, απόρριψη που δοκίμασε από γυναίκα. Ένα βράδυ κι αφού με τα πολλά έπεισε μια φίλη του Στράους που είχε βάλει στο μάτι να της κάνει το τραπέζι στο σπίτι του, εκείνη, τον είδε από το σαλόνι, ν’ανοίγει στην κουζίνα ένα κουτί σαρδέλες και πριν το βάλει στη σαλάτα να πίνει το λάδι από το ντενεκέ.
Φρίαξε.
Τον είπε αγροίκο και έφυγε αφήνοντά τον σύξυλο.

Αγροίκος ο τύπος που είσηγαγε το χρώμα του Allegro Amabile στη μουσική παλέτα.
Αγροίκος ο τύπος που άνοιγε ένα κουτί με σαρδέλες και έπινε το λάδι από τον ντενεκέ. Λες και γίνεται κι αλλιώς…