Archives For author

wines_easter

Μπορεί το μενού αυτών των ημερών να είναι λίγο-πολύ γνωστό και σταθερό, τα κρασιά όμως που πίνουμε δεν χρειάζεται να είναι κάθε χρόνο τα ίδια.

Πίνουμε πολύ το Πάσχα και δεν πίνουμε καλά. Στα μεγάλα οικογενειακά τραπέζια κυριαρχεί το χύμα αμφιβόλου ποιότητας το οποίο το επιλέγουμε όχι μόνον ως πιο οικονομική λύση αλλά γιατί το θεωρούμε “καλύτερο”.

Είμαστε θιασώτες του Wine in Moderation. Πίνουμε ελεύθερα αλλά με μέτρο, σταθερά και με ρυθμό. Το κρασί μαζί με το φαγητό πλαισιώνουν την εμπειρία που δεν είναι άλλη από την παρέα με τους αγαπημένους μας. Εξάλλου, ποιος θέλει απλώς να μεθύσει και να ξεχάσει μετά τις στιγμές που πέρασε με τους δικούς του ανθρώπους, στιγμές που δεν θα επιστρέψουν ξανά δεδομένου ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα έχουμε την ευκαιρία να το ζήσουμε ξανά.

Για να επιλέξω κρασί, ζήτησα τη βοήθεια μιας ομάδας ανθρώπων που γνωρίζω εδώ και χρόνια από τα social media. Με κάποιους έχουμε τσουγγρίσει και ποτήρια, μας ενώνουν αρκετά αλλά σίγουρα η αγάπη στην οικιακή μαγειρική, την κουλτούρα του εστιατορίου και βέβαια το κρασί. Όλοι δε είμαστε ordinary people με υποχρεώσεις, οικογένειες και συγκεκριμένο budget και ενώ δεν τους γυρνάμε την πλάτη δεν είμαστε θιασώτες του lifestyle.
Οι peers Θεόδωρος Αλεξίου, Σταύρος Ασθενίδης, Αντώνης Βαγιάνος, Δημήτρης Δαλαγιώργος, Σάκης Καζάκης,  Γιάννης Καρβέλας, Μαρία Κατσικοβόρδου, Σπύρος Μπλάτσιος, Δημήτρης Παπαζυμούρης, Έφη Τσουρνάβα και η υπογράφουσα Βίβιαν Ευθυμιοπούλου  δεν είναι μόνο από την Αθήνα. Βρίσκονται στην Κοζάνη, τη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα,  την Κατερίνη, την Πρέβεζα αλλά και το Λονδίνο.

Στο ψηφιακό brainstorming που κάναμε πλειοψήφησε συντριπτικά ο αμπελώνας  της Βόρειας Ελλάδος με τις ποικιλίες του. Ξινόμαυρο, Ραψάνη, Γουμένισσα, Νάουσσα.  Είχαμε γερά entries από την Κρήτη αλλά και βέβαια τη Σαντορίνη. Στα ροζέ και τα λευκά έπαιξε, όπως ήταν αναμενόμενο, γερά η Πελοπόννησος και δη η Μαντινεία.

Για τη μαγειρίτσα η παρέα… διχάστηκε! Οι μισοί τη θέλουν με λευκό κρασί και οι άλλοι μισοί με κόκκινο ενώ ο Δ.Παπαζυμούρης πιο τολμηρός μας πρότεινε Ακακίες και εφόσον υπάρχει μεγαλύτερη largesse στο budget το sparkling.

Ο Σπύρος Μπλάτσιος που οι επιλογές του ήταν και ταιριαστές με τον πληθωρικό του χαρακτήρα μας προτείνει με τα μεζεκλίκια της σούβλας, κοκορέτσι και λοιπά μια ρετσίνα. Ωραία ιδέα.

Πιο συγκεκριμένα.
(Όλες οι επιλογές είναι value for money και τα περισσότερα κρασιά τα βρίσκετε στο σούπερ μάρκετ ή σε κεντρικές κάβες των πόλεων σε όλη τη χώρα).

Λευκά-Ροζέ.
Μελιαστός Σπυρόπουλου
Σαντορίνη της Santo Wines (είναι ο συνεταιρισμός των οινοπαραγωγών Σαντορίνης)
Chardonnay Γεροβασιλείου
Ρομπόλα Gentillini.
Λίγας ροζέ.
Ακακίες ροζέ.
Νυχτέρι Santo Wines.
Θαλασσίτης Γαία.
Ασύρτικο Αργυρού.
Μαλαγουζιά Άλφα.
Chardonnay Αντωνόπουλος.

Εξτραβαγκάντσα:
“Παλιοκαιρίσιος” του Γκλίναβου (orange wine).
Νόστος Roussane Μανουσάκη.
Κόκκινα.
Κανένας – Τσάνταλη
Ραψάνη απλή και επιλεγμένη Τσάνταλη.
Δαμασκηνός.
Νάουσα Μπουτάρη.
Πάρος – Μωραίτης
Αρκτούρος-Ζοινος. (με τοπικές ποικιλίες Ηπείρου βλάχικο και μπεκιάρι)
Νostos- Syrah Μανουσάκη.
Grand Reserve Μπουτάρη
Ξινόμαυρο Κυρ-Γιάννης
Ξινόμαυρο- Κτήμα Άλφα.

Εάν έχετε άλλες προτάσεις τις διαβάζουμε με ενδιαφέρον στα σχόλιά σας.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ανεβάσω τέτοια συνταγή σε δικό μου μπλογκ αλλά να που έγινε κι αυτό. Πληθαίνουν οι χορτοφάγοι στις παρέες και είναι ιδιαιτέρως δύσκολες οι ημέρες του Πάσχα γιαυτούς.

Στην παρέα μου εδώ και χρόνια έχουμε τον Στέλιο Πενταρβάνη, ναι τον γνωστό designer που είναι σε φάση on and off με την κατανάλωση του κρέατος με αποτέλεσμα πολλές φορές να έρχεται στο τραπέζι του Μεγάλου Σαββάτου στης Εύης με τη δική του “χορτοφαγική μαγειρίτσα”.
Κυκλοφορούν πολλές συνταγές γιαυτή τη σούπα μανιταριών φρικασέ που έχει γίνει γνωστή ως “μαγειρίτσα των χορτοφάγων” απλώς αυτή την έχω δοκιμάσει για πάρα πολλά χρόνια και μπορώ να την προτείνω χωρίς δισσταγμό.

-7

Είπαμε να μην κλέψουμε φωτογραφία γιατί δεν είχαμε δική μας και με τον Στέλιο επιλέξαμε μια generic.

Μας γράφει, λοιπόν, ο Στέλιος.

Μαγειρίτσα με μανιτάρια

(Χορτόσουπα με twist μαγειρίτσας για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους)

Περνάω συχνά από την κρεοφαγία στην χορτοφαγική διατροφή και τούμπαλιν, κάτι που νομίζω ότι θα με κυνηγάει σε όλη μου τη ζωή ως διάθεση, μια και όταν τρώω κρέας έχω τύψεις, αλλά όταν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα που τρέφομαι με ρίζες, πρασινάδες και όσπρια, αναπολώ ενοχικά ένα αρνίσιο μπουτάκι στο φούρνο με πατάτες. Εκείνες όμως τις περιόδους που «κυριεύομαι» από οικολογικές ανησυχίες, ξεσπαθώνω στην κουζίνα μου, δοκιμάζοντας (του κεφαλιού μου) χορτοφαγικές συνταγές που σε κάποιες περιπτώσεις -όπως αυτή η «μαγειρίτσα» με τα μανιτάρια, τέταρτη δοκιμή αν θυμάμαι καλά- άξιζε το χάος στο νεροχύτη.

Υλικά για 6 πλούσιες μερίδες (και δεύτερο να ζητήσει κάποιος, σίγουρα θα έχει περισσέψει)  

>1200 γρ. φρέσκα μανιτάρια. Πορτομπέλο, κανθαρέλες και πλευρώτους. Τα τελευταία αν και δεν είναι τίποτα σπουδαίο γευστικά, έχουν την πιο meaty υφή. Γενικά πάντως, όσο μεγαλύτερη ποικιλία τόσο καλύτερα.

>100 γρ. αποξηραμένα πορτσίνι (Βασιλομανίταρα). Θα τα μουλιάσετε τουλάχιστον είκοσι λεπτά σε λίγο ζεστό νερό

>10 κρεμμυδάκια φρέσκα. Θα χρησιμοποιήσουμε το λευκό μέρος και λίγο από το σημείο που αρχίζουν να πρασινίζουν

>Ένα αξιόλογο πράσο ή δύο αδύνατα, μόνο το λευκό μέρος

>Ένα ματσάκι άνηθο

>Ένα ματσάκι μάραθο

>Ένα μαρούλι μεγαλούτσικο

>Δύο μέτριες πατάτες

>Ένα μεγάλο ξερό κρεμμύδι

>Ένα φλιτζάνι ελαιόλαδο

>Λίγο φρέσκο βούτυρο (περίπου μια κουταλιά της σούπας)

>Ένα ποτηράκι λευκό κρασί

>Μια κουτάλια του γλυκού φρέσκο τζίντζερ τριμμένο στον τρίφτη

>Δύο αυγά βιολογικά

>Χυμός από δύο μέτρια λεμόνια και ξύσμα από τη φλούδα του ενός

> Αλάτι και πιπέρι
>Ρύζι ποτέ, αυτή η μάστιγα στις σούπες, ούτε να περάσει από το μυαλό σας
Καθαρίζουμε με ένα βρεγμένο πανί τα μανιτάρια και τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Ψιλοκόβουμε το ξερό κρεμμύδι, το μαρούλι, τα φρέσκα κρεμμυδάκια, το πράσο, τον άνηθο και τον μάραθο.

Βράζουμε τις πατάτες και τις λιώνουμε καλά με το πιρούνι σε ένα μπολ
Σοτάρουμε με το λάδι σε μέτρια φωτιά το ξερό κρεμμύδι και το πράσο μέχρι να ξανθύνουν και σβήνουμε με το κρασί. Προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα ψιλοκομμένα χορταρικά (όχι το τζίντζερ λέμε) και συνεχίζουμε το άχνισμα για λίγα λεπτά ακόμα μέχρι να μαραθούν.  Ρίχνουμε τα πορτσίνι με το νερό που τα μουλιάσαμε, τις λιωμένες πατάτες και προσθέτουμε τρία φλυτζάνια ζεστό νερό (θα ήταν καλύτερα αντί για ζεστό νερό να αραιώσουμε με ζωμό λαχανικών). Τα αφήνουμε να βράσουν κάνα δεκάλεπτο. Προς το τέλος ρίχνουμε το τζίντζερ, αλάτι, πιπέρι και αν χρειάζεται (συνήθως χρειάζεται) βάζουμε λίγο ακόμα ζεστό νερό η ζωμό λαχανικών, ανάλογα και πόσο αραιή σας αρέσει να είναι η σούπα. Αφού βράσουν τρία – τέσσερα λεπτά, προσθέτουμε το φρέσκο βούτυρο, το ξύσμα από το λεμόνι και σβήνουμε τη φωτιά.

Πριν κρυώσει χτυπάμε το αυγολέμονο (πρώτα τα ασπράδια, μετά οι κρόκοι και ο χυμός λεμόνι παρέα με αρκετό ζουμί από τη σούπα) και το περιχύνουμε. Αφήνουμε 5-10 λεπτά να ξεκουραστεί και σερβίρουμε.

Venizelos

Στα Λαδάδικα – Φωτογραφία Αρχείου

Σε όσους είπα ότι θα τον συναντήσω για φαγητό, από τις κολλητές μου φίλες μέχρι τους ορκισμένους πολιτικούς τους εχθρούς η αντίδραση ήταν η ίδια εάν και διαφοροποιούνταν στην ένταση. Από το “να του δώσεις φιλιά”, μέχρι το στραβό χαμόγελο της αποδοχής στα χείλη των πολιτικών αντιπάλων φαίνεται πως ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει εδραιωθεί για τα καλά σε ολόκληρη την κλίμακα της “καθολικής αποδοχής”. Κατόρθωμα για έναν άνθρωπο που κατά καιρούς έχει εξάψει ακραία πάθη.

Από την άλλη και μιλώντας για “ακραία πάθη” ενώ κάποιος αισθάνεται άνετα να δώσει στον Ευάγγελο Βενιζέλο τα φιλιά που του έχουν ζητήσει να διαβιβάσει, δεν θα έλεγα ότι κατά τη συνομιλία μαζί του περνάς εύκολα στον ενικό και δεν είναι τόσο η αγγλοσαξωνική ευγένεια που επιβάλλει τον πληθυντικό όσο ο ρυθμός της συνομιλίας. Σαν να λέμε μενουέτο. Το ραντεβού μας ήταν στον εμβληματικό “Κόλλια”, στη Λεωφόρο Συγγρού. Είχαμε ξαναφάει εκεί και το θεωρώ ιδανικό περιβάλλον για να φας πολύ καλά αλλά και για να συζητήσεις με την άνεσή σου.

“Νηστεύετε κ.Πρόεδρε;”, τον ρώτησα με το που είδα με την άκρη του ματιού μου τον Τάσο Κόλλια να μας πλησιάζει για να πάρει ο ίδιος παραγγελία.

– “Δεν θα το έλεγα”, απάντησε χαμογελώντας σεμνά.

“Ο λόγος που ρωτάω είναι γιατί για τους φιλελεύθερους και προοδευτικούς κύκλους είστε “ο άνθρωπος της Εκκλησίας”. Κυριαρχεί η αντίληψη ότι αντλείτε την πολιτική σας επιρροή από τους παπάδες και τον κύκλο της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης αλλά και του Αγίου Όρους”.

Αμέσως παίρνει το γνωστό ειρωνικό ύφος για το οποίο οι θαυμαστές του τον λατρεύουν:

– “Αλήθεια; Αυτά λέτε οι “φιλελεύθεροι κύκλοι;”. Τίποτα πιο αναληθές. Έχω μεγαλώσει σε αυτό που λέμε “λευιτική οικογένεια”, ο παππούς μου ήταν ιερέας. Βρισκόμουν  σ’ένα “παπαδιαμάντειο” περιβάλλον, δίχως ίχνος υπερβολής, όταν πήγαινα τα καλοκαίρια στο Τραχήλι ,στο χωριό της Εύβοιας, τόπο καταγωγής του πατέρα μου, εκεί που ήταν ο παππούς και ο προπάππους μου ιερείς . Όσα λέγονται για την υποτιθέμενη ισχύ των “κυκλωμάτων της Θεσσαλονίκης” προσκρούουν στο γεγονός της πολύ μικρής
επιρροής που ασκεί η Θεσσαλονίκη συνολικά .   Η Θεσσαλονίκη δεν έχει καμία σχέση με αυτό που παρουσιάζουν. Δεν διαθέτει ούτε μυθικές δυνάμεις, ούτε είναι η περιβόητη “ερωτική πόλη”. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας που την έχει χτυπήσει πολύ
άσχημα η κρίση. Η διαφορά στη συγκέντρωση κεφαλαίου και επιρροής μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας δεν είναι όπως η πληθυσμιακή, περίπου 1 προς 4, είναι δυστυχώς περίπου 1 προς 20. Ωστόσο, θα θελα να σας κάνω κι εγώ μια ερώτηση μιας και δείχνετε να ξέρετε τόσα πολλά για τους “εκκλησιαστικούς κύκλους της Θεσσαλονίκης”.
Σήμερα, ποιος μοιράζει 10.000 μερίδες φαγητό, κάθε μέρα, στους ενδεείς, στους μετανάστες, στους ανέργους, στο πιο φτωχό κομμάτι της πόλης; Ξέρετε;”.

Ομολογώ ότι δεν ήξερα.

“Φυσικά και δεν ξέρετε γιατί σας απασχολούν μόνο τα οφθαλμοφανή περί την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.  Ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας ασκεί αυτό το μοναδικό έργο που όλως τυχαίως διαφεύγει της προσοχής των “προοδευτικών κύκλων” που έχουν στο τσεπάκι τους την κριτική”.

Στο μεταξύ έχουν φτάσει τα πρώτα πιάτα που ο ίδιος ο κ.Κόλλιας διάλεξε για εμάς. Ελιές στο τηγάνι, ταραμοσαλάτα με αυγοτάραχο, μελιτζανοσαλάτα με ταχίνι και καρύδια, ντολμαδάκια γιαλαντζί με φύλλο από την Κρήτη, όστρακα φουρνιστά, αγκινάρες Τήνου, ρολό μελιτζάνας με μύδια. Όλα σε μπουκιές για δύο άτομα. Τον παρατηρώ καθώς τρώει. Τσιμπάει το φαγητό συγκρατημένα και δοκιμάζει απ’όλα. Βέβαια, χωρίς να αγνοεί τί βρίσκεται στο τραπέζι, η προσοχή του είναι στραμμένη στη συζήτηση.

“κ.Πρόεδρε έχετε αναδειχθεί σε ηγετική μορφή της αντιπολίτευσης.
Γνωρίζω ανθρώπους, ακόμα και στη Νέα Δημοκρατία που περιμένουν με ανυπομονησία τις αγορεύσεις σας στη Βουλή ή άλλες δημόσιες παρεμβάσεις σας για να δουν να επιτίθεστε με δριμύτητα στην κυβέρνηση. Να πούμε λίγο γιαυτό; Προσωπικά βρίσκω μια αξία στη μετριοπάθεια στην αντιπολίτευση. Πιστεύετε ότι η μετριοπάθεια είναι η “λάθος συνταγή” απέναντι σ’αυτή την κυβέρνηση;

-“Τί ακριβώς εννοείτε λέγοντας μετριοπάθεια; Εάν μου λέτε ότι οι προσωπικές επιθέσεις ή οι επιθέσεις στην οικογένεια των εκάστοτε πολιτικών αντιπάλων πρέπει να αποφεύγονται, το προσυπογράφω. Δεν το έχω κάνει ποτέ, άλλωστε. Όμως εδώ πρέπει να καταδειχθεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το μέγεθος της πολιτικής απάτης, οι στρεβλώσεις, τα ψέματα, οι πολιτικές που υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας για
ολόκληρες γενιές μπροστά μας. Όχι. Όλα αυτά απαιτούν σκληρές απαντήσεις και ξεκάθαρες τοποθετήσεις. Πρωτίστως όμως απαιτούν κατανόηση αυτού που συμβαίνει και ικανότητα ανάλυσης των δεδομένων . Δυνατότητα διατύπωσης μιας εναλλακτικής στρατηγικής  Η Ιστορία θα καταγράψει τις ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης, αλλά εντέλει δεν  θα είναι λιγότερο αυστηρή και με όσους κατά καιρούς  άσκησαν το θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης”.

-“Σύμφωνοι. Ωστόσο κ.Πρόεδρε θέλω να σας εξομολογηθώ και με κίνδυνο να φανώ αγενής σε συνδαιτυμόνα μου ότι με ενοχλεί η αντοχή που έχει επιδείξει το “παλαιό πολιτικό σύστημα”. Σας ρωτώ ευθέως: Μα γιατί, επιτέλους, δεν πάτε στο σπίτι σας;”.

– “Θα το έκανα ευχαρίστως σε προσωπικό επίπεδο. Όμως, για καθίστε λίγο. Τι μου λέτε στην πραγματικότητα εδώ; Ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης μέχρι το 2010 είναι ένα συμπαγές σώμα και όσοι υπηρετήσαμε τα κοινά και καταλάβαμε δημόσια αξιώματα έχουμε το ίδιο μερίδιο ευθύνης; Όχι δα. Προσωπικά, δεν αποδέχομαι ότι έχω το ίδιο μερίδιο ευθύνης με όσους έριξαν τη χώρα στα βράχια. Θυμίζω ότι μπήκα
στην πολιτική, το 1993, όταν είχαν  ήδη  εγκαταλειφθεί οι πολιτικές των παροχών της πρώτης περιόδου των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και εφαρμοζόταν ένα δύσκολο πρόγραμμα προσαρμογής για την ένταξη στην ΟΝΕ . Το 1993 ο πληθωρισμός ήταν 14% και τα επιτόκια χορηγήσεων 25% .  Αργότερα, στη δεκαετία του 2000, δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ που έριξε τη χώρα στα βράχια και όταν βρέθηκα κατ´ανάγκην στο Υπουργείο Οικονομικών  και στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε τραγικά δύσκολες συνθήκες, ποιος μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι δεν έκανα το καθήκον μου με δυσανάλογο προσωπικό και
πολιτικό κόστος. Όχι. Δεν αποδέχομαι την ισοπεδωτική  προσέγγιση όσων
ζήσαμε τα τελευταία χρόνια”.

Στο μεταξύ όλοι όσοι βρίσκονται μεσημέρι στον “Κόλλια”, επιχειρηματίες, κόσμος της ναυτιλίας αλλά και της πολιτικής με το που τον βλέπει πλησιάζει στο τραπέζι μας για να τον χαιρετίσει  και μάλιστα θερμά. Ένας-δύο του αναφέρουν κάτι απίθανες ιστορίες. Τις
θυμάται. Τον κοιτάζω εξεταστικά. Κι όμως, παίρνω όρκο πως είναι ειλικρινής όταν λέει στον συνομιλητή του ότι ξέρει πού και σε ποιον αναφέρεται. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική απαιτεί να έχεις μνήμη των ανθρώπων που συνάντησες.

– “κ.Πρόεδρε, σας άρεσε η θητεία σας στον Πολιτισμό;”

– “Πολύ. Θυμίζω ότι υπηρέτησα ως Υπουργός Πολιτισμού σε μια εποχή που ήταν η εφικτή η χάραξη πολιτιστικής πολιτικής και ως όχημα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας”.

“Κι όμως, η θητεία σας έμεινε στη μνήμη αρκετών για το σκάνδαλο με το έργο του Τιερί ντε Κορντιέ το “βλάσφημο” έργο του οποίου “κατέβηκε” από την έκθεση Outlook, μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής έκθεσης που είχε διοργανωθεί στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας”.

– “Καταρχάς δεν υπήρξε κρατική λογοκρισία. Το έργο το απέσυρε ο καλλιτέχνης μετά από συνεννόηση με τον επιμελητή, δεν είχα δώσει εγώ την εντολή να αποσυρθεί το έργο”.

-“Το κράτος οφείλει να είναι ουδέτερο κ.Πρόεδρε…”

-“Το κράτος οφείλει να είναι ουδέτερο πράγματι γιαυτό και δεν έδωσα εγώ την εντολή απόσυρσης του έργου. Όμως ελάτε να μιλήσουμε λίγο και γιαυτό που εγώ αποκαλώ “αρχαϊκό φιλελευθερισμό”. Αυτή η  μόνιμη επιθετικότητα και ενοχή απέναντι στον Χριστιανισμό και την ίδια στιγμή η ευαισθησία απέναντι σε άλλα θρησκεύματα που οδηγεί σε περιορισμούς της ελευθερίας της τέχνης. Πείτε μου ειλικρινά. Εαν το έργο προσέβαλλε το Ισλάμ ή τον Ιουδαϊσμό, θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν εναντίον του έργου, του καλλιτέχνη και της έκθεσης που το παρουσίαζε; Ναι ή όχι;”.

Στο μεταξύ στο τραπέζι είχαν φτάσει και τα ψητά πετρομπάρμπουνα ενώ η “παρέλαση” θαμώνων του “Κόλλια” για να χαιρετίσουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο δεν είχε σταματήσει. Ο καθένας έλεγε και μια ιστορία που ο Βενιζέλος τη θυμόταν.

κ.Πρόεδρε έχετε χρηματίσει ΥΠΕΞ. Πείτε μου ένα πολιτικό που θαυμάζετε
για τη διπλωματική του δεινότητα;”.

– “Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό απαντώ: τον Γλαύκο Κληρίδη”.

Ο Γλαύκος Κληρίδης τυχαίνει να είναι και ο δικός μου αγαπημένος πολιτικός άνδρας και αμέσως ζητώ περισσότερες εξηγήσεις.

-“Ο Κληρίδης είναι για παράδειγμα ο πρώτος που είδε τη σημασία των σχέσεων με το Ισραήλ. Είχε ισχυρό γεωπολιτικό ένστικτο. Το ξέρετε ότι έπαιρνε μόνος του, μόνος του επαναλαμβάνω, το σκάφος του και ταξίδευε μέχρι τη Χάιφα; Πήγαινε για ψάρεμα, για να κάνει επαφές. Κάθε τόσο βρισκόταν στο Ισραήλ. Καλλιέργησε σχέσεις”.

-“Ποιο είδος δικηγορίας θα συμβουλεύατε ένα νέο δικηγόρο ν’ασκήσει;”.

“Θα τον συμβούλευα να ασχοληθεί με τη διεθνή δικηγορία καθώς και με τις εναλλακτικές μορφές της Δικαιοσύνης, όπως για παράδειγμα τη διαμεσολάβηση”.

-“Στη Θεσσαλονίκη πού συχνάζετε;”.

“ Είτε ζει κανείς στη Θεσσαλονίκη, είτε στην Αθήνα, είτε στη Νέα Υόρκη, οι προσωπικές διαδρομές σε μία πόλη δεν είναι παραπάνω απο πέντε. Η “Μαύρη Θάλασσα” είναι από τ’αγαπημένα μου στέκια. Ξεκίνησε ως καφενείο, στην Άνω Τούμπα μετά το 1922 μετακόμισε στην Κρήνη πριν να καταλήξει στο Κέντρο. Θα με δείτε όμως και στο Clochard, στο Αγνάντι.

-“Ποιο είδος μαγειρικής σας αρέσει;”.

-“Μου αρέσει πολύ αυτό το φαγητό που τρώμε εδώ, τώρα. Η ευανάγνωστη
μαγειρική, οι καθαρές γεύσεις”.

-“κ.Πρόεδρε ποια είναι η άποψή σας, ή η θέση σας για την εγκράτεια;”.

Χαμογελάει και είναι η πρώτη φορά που εγκαταλείπει το αιχμηρό ύφος.

-“Η εγκράτεια… φοβούμαι ότι αναφέρεστε στο φαγητό.  Βρίσκω καταρχάς μια αξία για λόγους υγείας. Θεολογικά και φιλοσοφικά όμως η εγκράτεια είναι μια πολύπλοκη υπόθεση. Όπως κάθε είδος άσκησης, πειθαρχίας.  Αλλάζει ο τρόπος που τοποθετούμαστε απέναντί σ’αυτή, στο χρόνο. Στο τέλος της ημέρας όλα γίνονται για την ψυχή μας”.

-“Υπάρχει ψυχή, κ.Πρόεδρε και μετά;”.

“Η ψυχή είναι αυτό που διασώζεται ως μνήμη δική μας στους άλλους”.


*Ευχαριστώ θερμά τους κ.κ. Τάσο Κόλλια και Νίκο Τσάκο.

16114466_10154279001074786_8622021096752340100_n

 

Η ιστορία μάλλον δεν είναι αληθινή αλλά όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες που αφορούν το φαγητό, είναι ωραία ειπωμένη. Μια φορά κι ένα καιρό, λοιπόν, σε τόπο που οι γυναίκες τις νύχτες μπορούν ν’αφηγηθούν ισαμε και χίλιες διαφορετικές ιστορίες και οι μετακινήσεις γίνονται με ιπτάμενα χαλιά, ένας χαλίφης, παρέα με τον καλύτερό του φίλο, αποφάσισαν να μασκαρευτούν ώστε να μην τους αναγνωρίσουν και να κάνουν μια βόλτα στην πόλη για να τσεκάρουν πώς περνάει ο κόσμος. Ήταν Ραμαζάνι κι όπως ξέρουμε στο Ραμαζάνι, οι μουσουλμάνοι τρώνε μετά τη Δύση του ηλίου.

Κατά τη βόλτα χαλίφης και συνοδός πείνασαν πολύ και μόλις άκουσαν τον πυροβολισμό που σήμανε τη Δύση του ηλίου, μπήκαν στο πρώτο σπίτι που βρηκαν, ζητώντας ένα πιάτο φαγητό. Η τύχη τους οδήγησε σ’ενα πολύ φτωχό άνθρωπο, ο οποίος τους σέρβιρε μια σούπα που έδειχνε σαν χυλός από ψωμί. Ήταν όμως πολύ νόστιμη. “Χαλίφη μου!”, αναφώνησε ο ακόλουθος “Δεν έχω ξαναφάει πιο νόστιμη σούπα!”. Στο άκουσμα του τίτλου, ο οικοδεσπότης σηκώθηκε έντρομος, λέγοντας στον Χαλίφη: “Χαλίφη μου, ήρθες σ’ενα πολύ φτωχο σπίτι γιαυτό τρως τη σούπα του φτωχού, τη σούπα του darhane!”.

Από τότε, μπορεί το όνομα της σούπας ν’αλλαξε από “νταρχανέ” σε “τραχανάς” αλλά παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα εδέσματα των λαών που κατοικούν στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.

Τραχανάς ή ταρχανάς στα Τουρκικά, λέξη με αβέβαιη ετυμολογική προέλευση. Το ελληνικό “τραχανάς” ίσως και να προέρχεται από το “τραγανός” με την επίδραση του “τραχύς”. Όπως και να έχει, ο τραχανάς, πρέπει να είναι ένα από τ’αρχαιότερα ζυμαρικά, τα οποιά, ως γνωστόν, ανακαλύφθηκαν από τους Άραβες. Η παρασκευή αυτού του ζυμαρικού αποσκοπούσε στη συντήρηση του γάλακτος και η υφή του που βοηθούσε πολύ την αποθήκευσή τους, τον έκανε ιδανικό φαγητό για τους βοσκούς και τους εμπόρους που μετακινούνταν σε Μέση Ανατολή και Βαλκάνια.

Υπάρχουν δυο είδη τραχανά: Ο ξυνός και ο γλυκό, με πιο δημοφιλή, τον πρώτο. Ο ξυνός τραχανάς, είναι μια ζύμη από αλεύρι και γάλα ή γιαούρτι η οποία μένει μια μέρα για να “ξυνίσει”. Στη συνέχεια, τον στεγνώνουν στον ήλιο και τον σπάνε σε μικρά κομματάκια. Αφού πάρει την τελική του μορφή, τον στεγνώνουν για λίγες ημέρες ακόμα στον ήλιο. Ο ξυνός τραχανάς, μαγειρεύεται ως σούπα. Ο γλυκός τραχανάς, παρασκετυάζεται από κοπανισμένο καλαμπόκι βρασμένο σε γάλα. Μόλις το καλαμπόκι “πιεί” όλο το γάλα και γίνει μια μάζα, πρέπει να στεγνώσει. Όταν στεγνώσει, τρίβεται οπως και ο ξυνός. Ο γλυκός τραχανάς χρησιμοποιείται ως γέμιση και ως συνοδευτικό κρέατος, κυρίως κοτόπουλου.

Τον καλύτερο τραχανά μακράν, τον έφτιαχνε η πεθερά μου από την Αρκαδία όπου ο τραχανάς είναι ένα από τα φαγητά που τιμούν πολύ. Ταιριάζει στο κρύο, εσωστρεφές και αύθαδες τοπίο της Αρκαδίας, έτσι κι αλλιώς. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές. Προσωπικά τον φτιάχνω απλό και στο τέλος χτυπάω λίγο blue cheese με ελαφρώς καβουρντισμένα καρύδια (ελαφρώς γιατί το καρύδι πικρίζει αν το πολυψήσετε, προσοχή!) και τον σερβίρω έτσι. Άλλες φορές, λίγο τριμμένο τυρί φέτα μου αρκεί ενώ δεν με ενθουσιάζει καθόλου ο τραχανάς με ντομάτα, άντε μην αρχίσω τα μπινελίκια μ’όλα τα άσχετα που βλέπω. Εδω ειναι σκέτος. Δωρικός.

Λενε οτι στη Συρία εαν κατα την εποχή της μελιτζάνας μια γυναικα ρωτησει τί φαγητό να φτιαξει να φάνε εκεινος εχει δικαίωμα να τη χωρισει. Λεω να το εφαρμόσω απο την ανάποδη. Εαν ξανακούσω “Παλι τραχανά;”…

Πίνουμε Ραψάνη του Τσάνταλη 2014 🍷

Θέλουμε και συνταγή; Είναι πανεύκολη. Βουαλά.

Τραχανάς σουπα
(4 άτομα)

4 φλιτζάνια τραχανά ξυνό.
4 φλιτζάνια νερό (εγώ βάζω 2 φλιτ. νερό και 2 φρέσκο γάλα)
1 κουταλάκι φρέσκο βούτυρο.
Αλάτι (λίγο)

Σε μέτρια κατσαρόλα, βάζουμε τα νερό και ζεσταίνουμε. Όταν γίνει χλιαρό προσθέτουμε τον τραχανά κι ανεβάζουμε, λίγο τη θερμοκρασία. Προσθέτουμε το βούτυρο και το αλάτι και ανακατεύουμε. Σε 20 – 30 λεπτά και όταν αυτός χυλώσει το τραβάμε από τη φωτιά, προσθέτουμε το τυρί (αν θέλουμε) και το σερβίρουμε.

 

Με τη σονάτα για βιολί αριθμός 2 ο Μπράμς εισήγαγε στη μουσική το ρυθμό “Allegro Amabile”.
“Τί σημαίνει amabile;” Μπορω να φανταστώ το δήθεν αθώο ύφος που θα είχα, όταν ρωτούσα τον μακαρίτη τον μαέστρο Βύρωνα Κολάση στο μάθημα της Ιστορίας της Μουσικής που δίδασκε στο Εθνικό Ωδείο, όταν ήταν και ο καλλιτεχνικός του διευθυντής. Το όργανό του ήταν το βιολί (εμείς μαθαίναμε πιάνο) κι έτσι στα μαθήματα το είχε μαζί και έπαιζε πάντα λίγα μέτρα για να μας εξηγεί καλύτερα τους ρυθμούς.

“Με τη λέξη Amabile ο Μπράμς εννοούσε αυτό που θα αισθανόσαστε κάθε φορά που θα ακούτε αυτό το κομμάτι όταν θα έχετε ωριμάσει αρκετά”, μας είχε εξηγήσει τότε. Παίζει να έχουν περάσει και 30 χρόνια.

Αυτές τις αδιαόρατες αλλά ζουμερές λεπτομέρειες για τον Μπραμς, θα τις ξαναέβρισκα μπροστά μου όταν θ’αρχιζα ν’ασχολούμαι στα σοβαρά με την ιστορία της γαστρονομίας. “Μπετοβενόπληκτος, καλοφαγάς και εμμονικός με το αλλο φύλο”, αυτοί είναι οι τρεις βασικοί πυλώνες στη ζωή του Μπράμς που εαν και κοντός υπήρξε μυθιστορηματικά όμορφος και έκαιγε καρδιές μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Ο Μπράμς είχε γεννηθεί σε μια εργατική οικογένεια στο Αμβούργο. Οι γονείς του τον αγαπούσαν πολύ και διέκριναν αμέσως το μουσικό του ταλέντο όμως, λόγω της οικονομικής τους κατάστασης ο μικρός Μπραμς υποχρεώθηκε από πολύ μικρός να παίζει πιάνο σε διάφορα αισχρά καταγώγια και οίκους ανοχής της πόλης. Αυτό τον σημάδεψε ανεξίτηλα κυρίως στη σχέση του με τις γυναίκες ( πηγαινε με άπειρες και κυρίως πόρνες, τις τρεις φορές που ερωτεύθηκε στα σοβαρά το έβαλε στα πόδια πριν παντρευτεί). Ήταν μεν μισογύνης με τον τρόπο που ήταν οι Γερμανοί της εποχής, κορόιδευε τις γυναίκες μουσικούς αλλά όλη η Βιέννη ήξερε πως όταν διέκρινε μια μουσικό με ταλέντο έκανε τα πάντα γιαυτήν μέχρι να βρει το δρόμο της ως σολίστ.

Εαν και άνθρωπος τόσο ευγενικός όσο και η μουσική του, με τρόπους και πολύ δημοφιλής στους κοινωνικούς κύκλους της Βιέννης, έτρωγε όπως έκανε σεξ. Πέραν των εστιατορίων της μόδας στα οποία πήγαινε κυρίως με τους φίλους του, τους Στράους, είχε αποκτήσει και πολύ μεγάλη οικονομική άνεση από τη μουσική, λάτρευε τις λαϊκές ταβέρνες, τις γερμανικές πατατοσαλάτες, τα πολλά τηγανητά και βέβαια έπινε πολύ και καλό κρασί.

Μέσα στις ερωτικές του περιπέτειες ξεχωρίζει η μόνη, ίσως, απόρριψη που δοκίμασε από γυναίκα. Ένα βράδυ κι αφού με τα πολλά έπεισε μια φίλη του Στράους που είχε βάλει στο μάτι να της κάνει το τραπέζι στο σπίτι του, εκείνη, τον είδε από το σαλόνι, ν’ανοίγει στην κουζίνα ένα κουτί σαρδέλες και πριν το βάλει στη σαλάτα να πίνει το λάδι από το ντενεκέ.
Φρίαξε.
Τον είπε αγροίκο και έφυγε αφήνοντά τον σύξυλο.

Αγροίκος ο τύπος που είσηγαγε το χρώμα του Allegro Amabile στη μουσική παλέτα.
Αγροίκος ο τύπος που άνοιγε ένα κουτί με σαρδέλες και έπινε το λάδι από τον ντενεκέ. Λες και γίνεται κι αλλιώς…

 

Image

Σύμφωνοι! Οι γενικεύσεις και οι ανεκδοτολογικές μαρτυρίες συνιστούν λογικά σφάλματα όμως εγώ θα επιμείνω: όπως η Αγάπη συνδυάζεται και εορτάζεται μαζί με την Πίστη, την Ελπίδα και τη Σοφία, έτσι και η Μαγειρική δεν στέκει μόνη, έχει παρέα τη Φιλοζωία και τη Φιλανθία. Φίλανθος, φιλόζωος, γκουρμές.

Τον έχετε δει να μαγειρεύει εκστατικός και αφού βάλει το φαγητό στο φούρνο, να βγαίνει στη βεράντα φορώντας ακόμα την ποδίτσα του για να φροντίσει τα λουλούδια του, να τους γλυκομιλήσει, να τα χαϊδέψει (πιστέψτε με, τα λουλούδια ανταποκρίνονται στα γλυκόλογα και στα χάδια) και βέβαια να τα φτύσει για να μην τα πιάσει το ζηλιάρικο μάτι κι όλα αυτά ακολουθούμενος από το πιστό του σκυλί που βέβαια, δεν είναι ένα τυχαίο σκυλί αλλά ένα γκουρμεδόσκυλο. 

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως θα μπορούσα να γράψω ένα δεκάτομο έργο αφηγούμενος ιστορίες που αφορούν στο φαγητό και τα σκυλιά μου. Τον “μακαρίτη” τον Ταρζάν που ήταν το πιο σοφιστικέ γκουρμεδόσκυλο που έχω γνωρίσει ποτέ μου και το τωρινό μου σκυλί, την αγαπημένη μου Νταίζη και βάζω στοίχημα πως δεν είμαι ο μόνος που μπορώ να επιδοθώ σε κάτι τέτοιο. Όλοι οι καλοφαγάδες φίλοι που διόλου τυχαία είναι και ιδιοκτήτες σκύλων – δεν χάνουν ευκαιρία να διηγηθούν όλο καμάρι πως ο σκύλος τους απέρριψε  το τάδε φαγητό που είχαν μαγειρέψει προχθές, πώς επιδοκίμασε το δείνα μεζέ που δοκίμασε χθες, πώς πιστεύουν ότι θα αντιδράσει όταν δοκιμάσει το κοκκινιστό που έχουν σκοπό να μαγειρέψουν αύριο. Όμως, έχω στη διάθεσή μου μόλις 500 λέξεις και σκέφτομαι να μην επιχειρήσω καν να αφηγηθώ το γέλιο που ρίχνω καθώς η Νταίζη αρχίζει να χοροπηδάει πασιχαρής όταν με βλέπει να ανεβάζω στον πάγκο το μίξερ γιατί γνωρίζει εκ πείρας ότι θα επακολουθήσει σοβαρή γκουρμεδοκατάσταση· πώς έρχεται κάθε τόσο από την κουζίνα που κάθεται και το περιμένει,  να με ειδοποιήσει με κοφτά, χαρούμενα γαυγίσματα ότι το ψωμί που ψήνω έχει αρχίσει να μυρίζει· το πώς τρελαίνεται για λάχανο, καρότο και σκόρδο και για την ιστορική ημέρα που έφτυσε στα πλακάκια, σοκαρισμένη, άγευστες, διαιτητικές ίνες τύπου bran κάνοντάς με να αισθανθώ παρήφανος για το γούστο της.

Λένε πως αγαπούν τα σκυλιά όσοι κολακεύονται από τη υποταγή που δείχνουν αυτά προς τα αφεντικά τους. Ουδέν ψευδέστερον, τουλάχιστον για τους μάγειρες. Απλά, στα σκυλιά διακρίνουμε το είδος της αφοσίωσης και της αγάπης που νιώθουμε για όλους όσους θα καταναλώσουν ό,τι θα μαγειρέψουμε, όλα αυτά που δεν είναι σκέτο φαγητό αλλά κομμάτια του εαυτού μας: της καρδιάς μας, της ψυχής μας. Το πλάσμα που στέκεται δίπλα μας και κουνάει την ουρά καθώς μαγειρεύουμε δεν διαισθάνεται απλώς: ξέρει ότι δεν είναι μάρτυρας μιας απλής διαδικασίας αλλά ενός δρώμενου κι ότι η έπαρση του μάγειρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πόζα στην προσπάθειά του να κρύψει τη μεγάλη αλήθεια που του προκαλεί αμηχανία: η μαγειρική είναι οι άλλοι.

Όσην ώρα γράφω η Νταίζη (the dog) κάθεται στα πόδια μου: “Το ξέρεις ότι γράφω για σένα;” τη ρωτάω κι αμέσως ακούω το χτύπημα της ουράς στο πάτωμα. Και βέβαια το ξέρει. Τα γκουρμεδόσκυλα ξέρουν τα πάντα ή τουλάχιστον όσα είναι σημαντικά για ένα σπίτι αφού όλα τα άλλα, όπως θα έλεγε και ο Βερλαίν, είναι απλώς φιλολογία…

Δημοσιεύθηκε στον “Γαστρονόμο” της Καθημερινής τον Μάρτιο του 2009

Εικονογράφηση: Μανώλης  Ζαχαριουδάκης

 

Image

 

Είναι ασφαλές να υποθέσουμε πως ήταν ένα καλοκαιρινό μεσημέρι σαν και το σημερινό, η Βίβλος μας λέει ότι η άμμος έκαιγε. Δεν παίρνω όρκο για το αν οι Κέλτες είχαν ήδη αποβιβαστεί στη Βρετανία όμως είναι βέβαιο ότι οι αγγειοπλάστες στα εργαστήρια περί την Αρχαία Αγορά της Αθήνας είχαν ήδη πιάσει τον διαβήτη και ζωγράφιζαν αγγεία σαν κι αυτό. Μιλάμε δηλαδή για την περίοδο μεταξύ 880- 850 π.χ 

Ο Ηλίας (που αργότερα θα αναδειχτεί ίσως ο σημαντικότερος από τους Εβραίους Προφήτες) είχε ήδη εξελιχθεί σε μέγας ακτιβιστής, τον λες και τρομοκράτη, του Ιουδαϊσμού και μάλιστα της φράξιας εκείνης που πίστευε στον ένα Θεό, τον Γιαχβέ, τις εντολές του οποίου μεταβίβασε στον Ισραήλ ο Μωυσής. Μας το μαρτυρεί, άλλως τε, και το όνομά του: Ελιγιαχού, ο γιός του Γιαχβέ. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, βασίλευε ο Αχαάβ αλλά στην πραγματικότητα η συζυγός του η Ιεζάβελ που τον είχε του χεριού της και τον έβαλε να χτίσει μέχρι κι ναούς του Βαάλ. 

Απέναντι στην εξουσία του Αχαάβ και της Ιεζάβελ είναι που ο Ηλίας οργάνωσε το αντάρτικο και σύντομα έβγαλε το όνομα πολύ γενναίου και αδίστακτου απέναντι στους διώκτες του Γιαχβέ. Μέχρι που είχε την ιδέα να σκοτώσει όλους τους ιερείς του Βαάλ… Και δεν είναι ότι σταμάτησε εκεί, όχι! Θέλησε να το ανακοινώσει ο ίδιος στη Βασίλισσα Ιεζάβελ κι εκεί, βρήκε το μάστορά του. Η Βίβλος αναφέρει ότι του πέταξε μόνο μια κουβέντα, κάτι σαν “Θα σου πιώ το αίμα, μαλάκα”, εντάξει, λίγο πιο κομψά από αυτό αλλά το είπε τόσο πειστικά και ήταν τόσο τρομακτική που εκεί που ο Ηλίας είχε πάει να το παίξει μάγκας με τα αουϊλίκια του και τα όλα του, κομπλέ, όταν είδε τον θυμό στα μάτια της τρόμαξε τόσο πολύ που άρχισε να τρέχει ξυπόλυτος στην καυτή άμμο για σαράντα ημέρες, καλύπτοντας την τεράστια απόσταση από το Κάρμηλο Όρος μέχρι το Όρος Χωρήβ στο Σινά (θυμίζω: εκεί που ο Μωϋσής παρέλαβε τις Δέκα Εντολές) όπου και κρύφτηκε τρέμοντας σε μια σπηλιά.

Τώρα, για να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν αυτός είναι ο λόγος που ανάμεσα σ’αυτά για τα οποία λατρεύεται ο Προφήτης Ηλίας είναι και η παντελής αποχή από τη συνεύρεση με τις γυναίκες. Δεν μπορω να το ξέρω αυτό, ο μάγειρας! Πάντως, έτσι έχουν τα πράγματα. Μπροστά στην Ιεζάβελ ο ατρόμητος αντάρτης Ηλίας το βαλε στα πόδια.

Με τον πιο ενδιαφέροντα τρόπο, όπως δηλαδή συμβαίνει σ’αυτές τις αρχαίες και εν πολλοίς εξωφρενικές ιστορίες, το βιβλικό αυτό επεισόδιο για τους μελετητές της Βίβλου συνδυάζεται κατεξοχήν με την τροφή. Είναι κάπως λογικό αν σκεφτεί κανείς πως την εποχή που Βαάλ δείχνει να επικρατεί στον λαό του Ισραήλ που αποδεχόμενός τη λατρεία του, βυθίζεται στην απόλυτη αμαρτία, πέφτει στον τόπο τεράστια ξηρασία που οδηγεί σε μεγάλο λιμό. Ο Βαάλ που υποτίθεται θα προσέφερε στο λαό του κάθε δυνατή απόλαυση σε σάρκα και φαγητό, φέρνει την καταστροφή. Μόνη εξαίρεση, ο αντάρτης Ηλίας ο οποίος φαίνεται να τρέφεται κανονικά με επέμβαση του Γιαχβέ και με τη βοήθεια διαφόρων πουλιών, βασικώς  κοράκια, που του φέρνουν διαρκώς τροφή και τον κρατούν ζωντανό. 

Η υπόσχεση για κάθε σαρκική απόλαυση που συμβολίζει η Ιεζάβελ δεν μπορεί να εκπληρωθεί αφού η πίστη σ’αυτήν φέρνει τον λιμό. Αντίθετα, φαίνεται πως επιβιώνει ο πιστός στον μονοθεϊσμό και σεξουαλικά εγκρατής Ηλίας. 

Η συνέχεια της ιστορίας προφανώς δεν είναι καλή για την Ιεζάβελ η οποία έχει ένα φρικτό τέλος όμως στοιχειώνει τα αμαρτωλά όνειρα όλων των πιστών, Εβραίων αλλά και των Χριστιανών που ακολούθησαν. Αναδεικνύεται σε μια από τις αρχετυπικές γυναικείες μορφές που όλοι οι συντηρητικοί στους αιώνες και ανά την υφήλιο λατρεύουν να μισούν: η γυναίκα ελευθερίων ηθών που δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από πόρνη. 

Πριν από χρόνια λοιπόν όταν ανακάλυψα ότι στον αμερικανικό νότο έφτιαχναν μια καυτερή σάλτσα που είχε το όνομά της, δεν εξεπλάγην ιδιαιτέρως. Περισσότερο δεν μου έκανε εντύπωση το ότι ερωτεύτηκα τη σάλτσα με το που διάβασα τη συνταγή: λίγο ότι έφερνε σε τσάτνει, λίγο το όνομά της, λίγο ότι συνοδεύει τέλεια μπάρμπεκιου το οποίο λατρεύω, ειδικά τώρα το καλοκαίρι και η σάλτσα της Ιεζάβελ βρήκε τη θέση της στην κουζίνα μου. 

Σήμερα 20 Ιουλίου του αγαπημένου Προφήτη Ηλία που η μορφή του επιβίωσε σε πολλές και διαφορετικές θρησκείες είναι καλή ευκαιρία να τη φτιάξω.

*Στη φωτογραφία η Μπέτυ Ντέιβις στο κλασικό “Jezebel”.

 

*H σάλτσα της Ιεζάβελ*

Παραδοσιακή συνταγή του αμερικανικού νότου.

1 κονσέρβα ανανά.

1/2 δοσομετρικό φλιζτάνι horseradish 

2 φλυτζάνια ψιλοκομμένο μήλο (ή 1 φλιτζ. Applesauce- οι διαβητικοί ξέρετε τί είναι)

3 κουταλιές σκόνη μουστάρδας.

2 κουταλάκια χοντροτριμμένοι κόκοι μαύρου πιπεριού.

 

Κόβουμε τον ανανά σε μικρούς κύβους και στη συνέχεια τον ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά. Αφήνουμε τη σάλτσα στο ψυγείο για μερικές ώρες και τη σερβίρουμε με ψητό κρέας ή λιπαρά τυριά. 

 

 

Read the rest of this entry »

Image

Στη 1 το μεσημέρι η εργασία σταματούσε, μια καθαρή κόλλα δεσμιδόχαρτο στρωνόταν πάνω στο γραφείο κι εκεί αράδιαζε το κολατσιό του: ζυμωτό ψωμί από το Κριεκούκι, μαγειρευτό της γυναίκας του, ρετσίνα από την ταβέρνα του Φυτά στην οδό Αληθείας στην Κυψέλη. Σε μια πλεχτή νταμιτζάνα έφερνε νερό από την πηγή της Τσίας στον Κιθαιρώνα, όπου πήγαινε με το λεωφορείο κάθε Κυριακή για να προμηθευτεί το νερό της εβδομάδας. Αν χτυπούσε η πόρτα, θα έμπαινε ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιώργος Σαββίδης, ο Λίνος Πολίτης, η Άννα Σικελιανού, ο Κ.Θ. Δημαράς, ο Άγγελος Βλάχος. Θα μοιράζονταν τον μεζέ μαζί του, θα έπιναν το «καθαρό» νερό και μετά θα άκουγαν τις υποδείξεις και τις παρεμβάσεις του με απόλυτο σεβασμό. Και ευγνωμοσύνη. 

 

H Τζούλια Τσιακίρη, γράφει για τον θρύλο των εκδόσεων Παναγιώτη Μέρμηκα, με αφορμή τα 70 χρόνια των Εκδόσεων “Ίκαρος”.