version_fr_0

21 Μαρτίου είναι η πρώτη μέρα της άνοξης αλλά και η παγκόσμια ημέρα της ποίησης. Τη γαλλική γαστρονομία μπορείς να τη χαρακτηρίσεις και μια διαρκή άνοιξη (έτσι όπως επανέρχεται και ανανεωμένη στους αιώνες) και σίγουρα ποίηση. Ναι, είναι ποίηση η γαλλική κουζίνα. Εαν και η καταγωγή του γαλλικού γαστρονομικού ιδιώματος φτάνει μέχρι τους Άραβες, περνάει από τους αλχημιστές του μεσαίωνα, τις αυλές των ευγενών της Βόρειας Ιταλίας για να καταλήξει στα υπόγεια των Βερσαλλιών και την κουζίνα του πατριάρχη της Λα Βαρέν, η διάδοσή της ακολουθεί την ιστορική πορεία της χώρας καθώς είναι το παιδί της γαλλικής επανάστασης, το δημοκρατικό εστιατόριο, που την έκανε γνωστή στα πέρατα της γης.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η γαλλική κυβέρνηση με την επίβλεψη του Alain Ducasse καθιέρωσαν την διεθνή ημέρα γαλλική γαστρονομίας “Goût de / Good France!”. Εκατοντάδες εστιατόρια σε ολόκληρο τον πλανήτη, για τρίτη συνεχή χρονιά,  συμμετέχουν στον εορτασμό της ημέρας σερβίροντας τον “γαλλικό τρόπο”.

Φυσικά συμμετέχει και η χώρα μας με πολύ καλά εστιατόρια και εξαιρετικούς σεφ να επιμελούνται το μενού της ημέρας. Το θεωρώ εξαιρετική ευκαιρία τόσο να γνωρίσετε την γαλλική κουζίνα όσο και να δοκιμάσετε “το χέρι” των ταλαντούχων σε που με αφορμή την ημέρα προσφέρουν τα μενού σε ειδικές τιμές.

Τα εστιατόρια είναι αρκετά και σκέφτηκα να επιλέξω μόλις πέντε. Αυτά που θα πήγαινα εγώ. Γνωρίζω καλά και τη γαλλική κουζίνα την οποία αγαπώ να μαγειρεύω αλλά και τα εστιατόρια. Οι προτάσεις μου αφορούν την Αθήνα αλλά θέλω να συγχαρω θερμά τις επιχειρήσεις της επαρχίας που παίρνουν μέρος στο εβέντ. Η γαλλική κουζίνα είναι πολιτισμός κατεξοχήν.

*Πέντε για την ημέρα της γαλλικής γαστρονομίας*

Malabar in House (Ξενοδοχείο Margi- Βουλιαγμένη)- Παναγιώτης Γιακαλής.
Ο Παναγιώτης Γιακαλής είναι ο αγαπημένος μου σεφ. Κι αυτό από μένα που κρατώ αποστάσεις, δεν με πιάνεις εύκολα φίλο και που βέβαια  δεν συμπαθώ ούτε τα έντερά μου πιστεύω ότι κάτι λέει. Είναι η ήρεμη δύναμη του συναφιού κι αυτό το λέω χωρίς να τον έχω συναναστραφεί, είναι η εντύπωση που έχω δημιουργήσει μόνον από αυτά που εισπράττω από τη δημόσια παρουσία του. Η μαγειρική του είναι ο ορισμός του relevant. Τεχνικά άρτια, με μεγάλο βαθμό δυσκολίας που όμως καταλήγει οικεία και φιλική αφενός λόγω των υλικών που επιλέγει (και επιμελείται μέχρι και την παραγωγή τους αλλά γιαυτό θα γράψουμε άλλη φορά)  και τον τρόπο που σερβίρει και τα περιγράφει τα πιάτα του. Δοκιμάζεις το φαγητό του και νομίζεις ότι μπορείς να το μαγειρέψεις κι εσύ ο ίδιος στο σπίτι (ενώ δεν μπορείς). Σ’αυτό βάλτε την ευγένεια και τη σεμνότητα και θα καταλήξουμε σε μια ιδιαίτερα θετική παρουσία στο industry.  Εννοείται ότι επιμελείται ο ίδιος το αυριανό μενού που δείχνει βέβαια και ενδιαφέρον και εξαιρετικό. Ο χώρος δε του Malabar είναι το δεύτερο ατού. Όσοι πάτε θα με θυμηθείτε. Κρίμα που έχω δουλειά και δεν μπορώ ούτε να κουνηθώ από την καρέκλα μου.

CTC Αλέξανδρος Τσιοτίνης
Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης είναι νέος και πολύ ταλαντούχος. Είναι και καλός τύπος. Τον παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια και με έχει εντυπωσιάσει το γεγονός ότι βλέπει τον εαυτό του ως μέλος μιας κοινότητας μαγείρων εαν και το “σεφιλίκι” ως επάγγελμα μοιάζει αρκετά με τις πριμαντόνες της όπερας που θέλουν να καταλαμβάνουν μόνον εκείνες τη σκηνή. Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης όμως, στη σελίδα του στο facebook θ’ανεβάσει πάντα μια φωτογραφία που τον δείχνει γελαστό, αγκαλιά με τους συναδέλφους του. Το εστιατόριο του CTC από την αρχή τράβηκε το ενδιαφέρον του κοινού και της κριτικής. Είναι εστιατόριο υψηλής κουζίνας και είναι ευκαιρία να πάτε μια βόλτα.

Πύργος Πετρέζα
Ο Πύργος αυτός (μιλάμε για κανονικό πύργο) είναι το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Αττικής. Πρόκειται βέβαια για το χώρο ενός οινοποιείου στην καρδιά του αρχαίου αμπελώνα της Αττικής.  Είναι γνωστό ότι με απωθούν οι υπερβολές και ψευτομεγαλοπρέπειες και οι μιμήσεις της γαλλικής εξοχής. Όμως  εδώ μιλάμε για κάτι στιβαρό αλλά λιτό (ώστε να μην προσβάλλεται ο δωρικός και κατά βάθος σεμνός μου χαρακτήρας) μέσα σ’εναν υπέροχο κήπο.  Θα θελα να ζω σ’αυτό τον κήπο! Το venue είναι ευρύτερα γνωστό από μαζικά εβέντ για τα οποία διατίθεται (γάμους, συνέδρια κλπ) όμως όχι. Διαθέτει εξαιρετικό σεφ, τον Μιχάλη Κιούκα, που μπορεί να μαγειρέψει ειδικά για μια παρέα. Είναι ό,τι πρέπει τη συγκεκριμένη εποχή και μάλιστα για γαλλική κουζίνα. Σας συνιστώ θερμά να φτάσετε στο χώρο κατά το δειλινό για να απολαύσετε τον κήπο και τα χρώματά του. Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια που λέει αρκετά για τους ιδιοκτήτες: το μενού της βραδιάς στο site της επιχείρησης.

Σπύρος και Βασίλης.
Δεν ξέρω εαν χρειάζεται συστάσεις αυτό το εστιατόριο αλλά η Αθήνα χρωστάει πολλά στους αδελφούς Πολυμέρη για τη γνωριμία της με τη γαλλική κουζίνα. Στη σάλα του “Σπύρος και Βασίλης” παραστησαμε, παιδάκια ακόμα, για πρώτη φορά τους “σπουδαίους” και τους “θαμώνες των εστιατορίων” φορώντας τα καλά μας ρούχα, μαζί μετά πρώτα μας φλέρτ, ενώ δεν ξέραμε ακόμα καλά-καλά πώς πιάνεται το μαχαίρι και το πηρούνι. Κανονικά αύριο, ημέρα γαλλικής γαστρονομία θα έπρεπε να κάνουν μια θεία λειτουργία σ’αυτο εστιατόριο! Μust.

“Άμα Λάχει chez Violette” στην Καλλιδρομίου.
Πριν από κάτι μέρες, παραβίασα την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου να μην ξαναπατήσω στα Εξάρχεια μέχρι ν’αλλάξει η κατάσταση και αφέθηκα να με οδηγήσουν “σε γαλλικό στα Εξάρχεια”. Δεν χρειάζεται να καταγράψω το ρεσιτάλ γκρίνιας μέχρι να φτάσουμε εκεί. Να είστε σίγουροι ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό! Έκπληξη. Το “γαλλικό στα Εξάρχεια” ήταν/είναι το σιτορικό “Άμα λάχει”. Στην κατηγορία του και για την περιοχή του είναι καλό. Όσοι επιδίδεστε σε επαγγελματική γυμναστική μπορεί να θέλετε να κάνετε ένα διαλειμματάκι να γιορτάσετε τη γαλλική γαστρονομία σε πολύ καλές τιμές. Σκεφτείτε. Άλλωστε και στα χαρακώματα της γαλλικής επανάστασης, έτρωγαν.

Πλήρης κατάλογος των εστιατορίων που συμμετέχουν στην ημέρα μαζί με τα μενού εδώ.

Advertisements