epikouros

 

Το Σάββατο 12 Απριλίου 2014  απεβίωσε ο καθηγητής Οικονομικών Αλμπέρτο Αρούχ, πασίγνωστος και πολύ αγαπητός στο ευρύ κοινό με το ψευδώνυμο “Επίκουρος” με το οποίο υπέγραφε άρθρα για τη γαστρονομία και κριτικές εστιατορίων.

Ο Επίκουρος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από σεφαραδίτικη οικογένεια και η εβραϊκή του ταυτότητα λειτούργησε και γι αυτόν περισσότερο ως τεκμήριο κοσμοπολιτισμού παρά ως αίσθηση του “ανήκειν” σε μια ομάδα και η αντίληψη της γενέθλιας πόλης του ως πολιτισμικού παλίμψηστου πέρασε ατόφια στα γαστρονομικά του κείμενα, κάποια από τα οποία φλέρταραν έντονα με τη φιλοσοφία. Ποιος θα ξεχάσει τα κείμενά΄του στο περιοδικό φιλοσοφίας Cogito;

Με τον Αλμπέρτο ήρθαμε πιο κοντά όταν έγραφε το βιβλίο “Γεύση από τη Σεφαραδίτικη Θεσσαλονίκη” κι ενώ πιστεύω ότι τον εκνεύριζε το αρχοντορεμπέτικο και περιπαθές ύφος της γαστρονομικής μου περσόνας, δήλωνε εκτιμούσε το φιλοσοφικό συμφραζόμενο και με ενθάρρυνε να γράφω για την ιστορία της γαστρονομίας ως πολιτιστικό φαινόμενο. Τα τελευταία δυο χρόνια μάλιστα του χρωστάω ότι είδε προσεκτικά και έκανε παρατηρήσεις σε όσα brief στρατηγικής για το story telling προϊόντων συνέταξα στο πλαίσιο της δουλειάς μου κι αυτό το έκανε με γενναιοδωρία, σε μια χώρα που κυριαρχεί η κακία και το κουτσομπολιό. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο Επίκουρος αφιερώθηκε με πάθος στη περί τη γαστρονομία συγγραφή και πριν από δύο χρόνια τάραξε τα νερά με το βιβλίο του “Νέα Ελληνική Κουζίνα” (Ίκαρος). Αρκετοί διαφώνησαν (σ’αυτούς ανήκω κι εγώ) με την προσέγγιση αλλά όλοι το συζητήσαμε με πάθος και σοβαρότητα. Το βιβλίο έγινε και μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Στο αρχείο που συνδέω ακούτε μια συζήτηση που κάναμε μαζί για το θέμα στον Amagi. Είναι μία από τις τρεις πιο ενδιαφέρουσες και καλύτερες εκπομπές που έχω κάνει στο ραδιόφωνο και αφορά την περίφημη ελληνικότητα των προϊόντων και της ελληνικής κουζίνας. Σ’αυτή μας τη συζήτηση διακρίνεται η ευρυμάθειά του και το βάθος της σκέψης του. Αυτές τις μέρες ετοιμαζόταν το νέο του βιβλίο. Οι εκδότες του με πληροφόρησαν ότι πρόλαβαν και έφτιαξαν ένα αντίτυπο και το έστειλαν στο νοσοκομείο για να το δει. Θα έφυγε χαρούμενος ως προς αυτό γιατί πρόκειται για την αυτοβιογραφία του.

Απόψε είναι η πρώτη βραδιά του εβραϊκού Πάσχα. Τα τελευταία χρόνια ο Αλμπέρτο μαγείρευε το βαριά συμβολοποιημένο τραπέζι του Πεσάχ, το seder εδώ στη γειτονιά μας στην Αγία Παρασκευή αφού πρώτα έπαιρνε ένα τηλέφωνο όλους μας να συζητήσει για τις συνταγές. Δεν ξέρω γιατί το έκανε αυτό δεδομένου ότι εκείνος είχε γράψει ολόκληρο βιβλίο για το θέμα. Νομίζω ήταν μια αναπαράσταση της εβραϊκής γειτονιάς του στη Θεσσαλονίκη. Απόψε λοιπόν κι εγώ θα καθίσω shiva στη μνήμη του αλλά όρθια, στον πάγκο της κουζίνας μου φτιάχνοντας το αγαπημένο του, μπελαλίδικο γλυκό για το Πάσχα το sharope, είναι αυτό που γνωρίζετε ως βανίλια υποβρύχιο. Δεν είναι δύσκολο αλλα θέλει περισσή τέχνη και δύναμη και στο τέλος και ζύμωμα. Με το ζύμωμα κλαις καλύτερα τους πεθαμένους, σου ξεκλειδώνει την καρδιά και τρέχουν τα δάκρυα του αποχαιρετισμού.

Αντίο Αλμπέρτο. Θα μας λείψεις.

Το δημοσίευσα στη σελίδα μου στο fb. Η φωτογραφία από εδώ.

Advertisements