Image

Σύμφωνοι! Οι γενικεύσεις και οι ανεκδοτολογικές μαρτυρίες συνιστούν λογικά σφάλματα όμως εγώ θα επιμείνω: όπως η Αγάπη συνδυάζεται και εορτάζεται μαζί με την Πίστη, την Ελπίδα και τη Σοφία, έτσι και η Μαγειρική δεν στέκει μόνη, έχει παρέα τη Φιλοζωία και τη Φιλανθία. Φίλανθος, φιλόζωος, γκουρμές.

Τον έχετε δει να μαγειρεύει εκστατικός και αφού βάλει το φαγητό στο φούρνο, να βγαίνει στη βεράντα φορώντας ακόμα την ποδίτσα του για να φροντίσει τα λουλούδια του, να τους γλυκομιλήσει, να τα χαϊδέψει (πιστέψτε με, τα λουλούδια ανταποκρίνονται στα γλυκόλογα και στα χάδια) και βέβαια να τα φτύσει για να μην τα πιάσει το ζηλιάρικο μάτι κι όλα αυτά ακολουθούμενος από το πιστό του σκυλί που βέβαια, δεν είναι ένα τυχαίο σκυλί αλλά ένα γκουρμεδόσκυλο. 

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως θα μπορούσα να γράψω ένα δεκάτομο έργο αφηγούμενος ιστορίες που αφορούν στο φαγητό και τα σκυλιά μου. Τον “μακαρίτη” τον Ταρζάν που ήταν το πιο σοφιστικέ γκουρμεδόσκυλο που έχω γνωρίσει ποτέ μου και το τωρινό μου σκυλί, την αγαπημένη μου Νταίζη και βάζω στοίχημα πως δεν είμαι ο μόνος που μπορώ να επιδοθώ σε κάτι τέτοιο. Όλοι οι καλοφαγάδες φίλοι που διόλου τυχαία είναι και ιδιοκτήτες σκύλων – δεν χάνουν ευκαιρία να διηγηθούν όλο καμάρι πως ο σκύλος τους απέρριψε  το τάδε φαγητό που είχαν μαγειρέψει προχθές, πώς επιδοκίμασε το δείνα μεζέ που δοκίμασε χθες, πώς πιστεύουν ότι θα αντιδράσει όταν δοκιμάσει το κοκκινιστό που έχουν σκοπό να μαγειρέψουν αύριο. Όμως, έχω στη διάθεσή μου μόλις 500 λέξεις και σκέφτομαι να μην επιχειρήσω καν να αφηγηθώ το γέλιο που ρίχνω καθώς η Νταίζη αρχίζει να χοροπηδάει πασιχαρής όταν με βλέπει να ανεβάζω στον πάγκο το μίξερ γιατί γνωρίζει εκ πείρας ότι θα επακολουθήσει σοβαρή γκουρμεδοκατάσταση· πώς έρχεται κάθε τόσο από την κουζίνα που κάθεται και το περιμένει,  να με ειδοποιήσει με κοφτά, χαρούμενα γαυγίσματα ότι το ψωμί που ψήνω έχει αρχίσει να μυρίζει· το πώς τρελαίνεται για λάχανο, καρότο και σκόρδο και για την ιστορική ημέρα που έφτυσε στα πλακάκια, σοκαρισμένη, άγευστες, διαιτητικές ίνες τύπου bran κάνοντάς με να αισθανθώ παρήφανος για το γούστο της.

Λένε πως αγαπούν τα σκυλιά όσοι κολακεύονται από τη υποταγή που δείχνουν αυτά προς τα αφεντικά τους. Ουδέν ψευδέστερον, τουλάχιστον για τους μάγειρες. Απλά, στα σκυλιά διακρίνουμε το είδος της αφοσίωσης και της αγάπης που νιώθουμε για όλους όσους θα καταναλώσουν ό,τι θα μαγειρέψουμε, όλα αυτά που δεν είναι σκέτο φαγητό αλλά κομμάτια του εαυτού μας: της καρδιάς μας, της ψυχής μας. Το πλάσμα που στέκεται δίπλα μας και κουνάει την ουρά καθώς μαγειρεύουμε δεν διαισθάνεται απλώς: ξέρει ότι δεν είναι μάρτυρας μιας απλής διαδικασίας αλλά ενός δρώμενου κι ότι η έπαρση του μάγειρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πόζα στην προσπάθειά του να κρύψει τη μεγάλη αλήθεια που του προκαλεί αμηχανία: η μαγειρική είναι οι άλλοι.

Όσην ώρα γράφω η Νταίζη (the dog) κάθεται στα πόδια μου: “Το ξέρεις ότι γράφω για σένα;” τη ρωτάω κι αμέσως ακούω το χτύπημα της ουράς στο πάτωμα. Και βέβαια το ξέρει. Τα γκουρμεδόσκυλα ξέρουν τα πάντα ή τουλάχιστον όσα είναι σημαντικά για ένα σπίτι αφού όλα τα άλλα, όπως θα έλεγε και ο Βερλαίν, είναι απλώς φιλολογία…

Δημοσιεύθηκε στον “Γαστρονόμο” της Καθημερινής τον Μάρτιο του 2009

Εικονογράφηση: Μανώλης  Ζαχαριουδάκης

Advertisements