Image

Στη 1 το μεσημέρι η εργασία σταματούσε, μια καθαρή κόλλα δεσμιδόχαρτο στρωνόταν πάνω στο γραφείο κι εκεί αράδιαζε το κολατσιό του: ζυμωτό ψωμί από το Κριεκούκι, μαγειρευτό της γυναίκας του, ρετσίνα από την ταβέρνα του Φυτά στην οδό Αληθείας στην Κυψέλη. Σε μια πλεχτή νταμιτζάνα έφερνε νερό από την πηγή της Τσίας στον Κιθαιρώνα, όπου πήγαινε με το λεωφορείο κάθε Κυριακή για να προμηθευτεί το νερό της εβδομάδας. Αν χτυπούσε η πόρτα, θα έμπαινε ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιώργος Σαββίδης, ο Λίνος Πολίτης, η Άννα Σικελιανού, ο Κ.Θ. Δημαράς, ο Άγγελος Βλάχος. Θα μοιράζονταν τον μεζέ μαζί του, θα έπιναν το «καθαρό» νερό και μετά θα άκουγαν τις υποδείξεις και τις παρεμβάσεις του με απόλυτο σεβασμό. Και ευγνωμοσύνη. 

 

H Τζούλια Τσιακίρη, γράφει για τον θρύλο των εκδόσεων Παναγιώτη Μέρμηκα, με αφορμή τα 70 χρόνια των Εκδόσεων “Ίκαρος”.

Advertisements